തമിഴ് ഭാഷയും “ബാഷ”യും

Tags

, , , , , , , , , , , ,

ഈ തമിഴ് ഭാഷ ഒരു സംഭവാണ്. ഞാൻ അഞ്ചാം ക്ലാസ്സിൽ പഠിക്കുന്ന സമയത്താണ് ആദ്യമായി രജനികാന്തിന്റെ സിനിമ കാണുന്നത്. അതുവരെ മലയാളത്തിൽ കണ്ടുകൊണ്ടിരുന്ന ജോസഫ് അലക്സും, ഭാരത് ചന്ദ്രനും, മംഗലശ്ശേരി നീലകണ്ഠനുമൊന്നുമില്ലാത്തൊരു പ്രത്യേക ഫീലിംഗ് ആ “ബാഷ” സിനിമയിലുണ്ടായിരുന്നു. മണിച്ചിത്രത്താഴിലെ നാഗവല്ലിയുടെ തമിഴ് മാത്രമറിയുന്ന എനിക്ക്, ആ തമിഴ് സിനിമയിലെ സംഭാഷണങ്ങളൊന്നും കാര്യമായി മനസ്സിലായില്ലെങ്കിലും, രജനി അണ്ണന്റെ പഞ്ച് ഡയലോഗ് നന്നായി ഇഷ്ട്ടപ്പെട്ടു. പിന്നീടങ്ങോട്ട് തമിഴ് സിനിമകളുടെ ഘോഷയാത്രയായിരുന്നു. കമലിന്റെയും സത്യരാജിന്റെയും വിജയകാന്തിന്റെയുമൊക്കെയായി ഒരുപാടങ്ങട് ആസ്വദിച്ചു. അതിനിടയിലാണ് തമിഴ് ഭാഷ പഠിക്കാനൊരു താല്പര്യം വന്നത്. അങ്ങനെ പതതാം ക്ലാസ് കഴിഞ്ഞു മലപ്പുറത്ത് ഉമ്മാന്റെ വീട്ടിൽ പോയപ്പോഴാണ് കുറേ തമിഴന്മാരെ കാണാൻ കഴിഞ്ഞത്. പിന്നെ ഒന്നും നോക്കിയില്ല, റോഡ് പണിക്ക് വന്ന ഒരു അണ്ണന്റെ കയ്യിൽ നിന്നും അക്ഷരങ്ങളെല്ലാം എഴുതിവാങ്ങിച്ച്, സ്വയം വീട്ടിലിരുന്ന് എഴുതി പഠിച്ചു (സത്യം പറഞ്ഞാൽ എന്റെ ആദ്യാക്ഷര തമിഴ് ഗുരുവിന്റെ പേര് പോലും ഇന്ന് ഓർമ്മയില്ല).

ഒരുപാട് തമിഴ് സിനിമകളൊക്കെ കണ്ട പ്രാന്ത് കൊണ്ടാണോ, അതോ നാട്ടിലെ മിക്ക ആളുകളും പുറത്ത് പഠിക്കാൻ പോകുന്നത് കൊണ്ടാണോ എന്നറിയില്ല. പതതാം ക്‌ളാസ്സിലൊക്കെ പഠിക്കുന്ന സമയത്ത്, എല്ലാവരെയും പോലെ എനിക്കും തമിഴ്നാട്ടിലൊക്കെ പോയി പഠിക്കണം എന്ന ആഗ്രഹമുണ്ടായിരുന്നു. അങ്ങനെ പിന്നെയും രണ്ട് വര്ഷം കഴിഞ്ഞു. ഞാൻ പ്ലസ് ടു പരീക്ഷയൊക്കെ കഴിഞ്ഞു നിൽക്കുമ്പോഴാണ് മെഡിക്കൽ എൻട്രൻസ് പരീക്ഷയെഴുതി ഡോക്ടറാകണം എന്ന വെളിപാടുണ്ടായത്. പിന്നീട് കൂടുതൽ ആലോചിച്ച് സമയം കളയാനൊന്നും നിന്നില്ല, നേരെ തൃശൂരിലെ ചൈതന്യ ക്ലാസ്സിൽ പോയങ്ങട് ചേർന്നു. ഒത്താൽ ഒത്തു എന്ന മട്ടിൽ ഒന്ന് ശ്രമിച്ചെങ്കിലും, റിസൾട് വന്നപ്പോൾ ബല്ല്യ റാങ്ക് കിട്ടി അവിടെയും മൂഞ്ചി. എല്ലാ ദിവസവും ചക്കയിടുമ്പോൾ മുയലിനെ കിട്ടണമെന്നില്ലല്ലോ.!
(എങ്കിലും ഒറീസ്സയിലെ കലിംഗ യൂണിവേഴ്സിറ്റി (KIIT University) എൻട്രൻസിലൂടെ BDS സീറ്റ് കിട്ടിയിരുന്നു. ഒരു ദന്ത ഡോക്ടറായാൽ, ജീവിതം തന്നെ മുഴുവൻ സമയ “വായ” നോട്ടമാകുമോ എന്നൊരു സംശയം കൊണ്ട് ഞമ്മളത്‌ നൈസായി ഒഴിവാക്കി).

അങ്ങനെ ആ പഴയ തമിഴ്‌നാട്ടിൽ പഠിക്കാനുള്ള ആഗ്രഹം വീണ്ടും പൊടി തട്ടിയെടുത്ത് തിരുച്ചിയിലേക്ക് ട്രെയിൻ കയറി. യൂണിവേഴ്സിറ്റി എൻട്രൻസ് പരീക്ഷയിലൂടെ തമിഴ്‌നാട് സർക്കാരിന്റെ ഭാരതീദാസൻ സർവ്വകലാശാലയിൽ ആറ് വർഷത്തെ എം.ടെക് ബയോടെക്നോളജി കോഴ്സിൽ അഡ്മിഷനും കിട്ടി. തിരുച്ചിയിലെ യൂണിവേഴ്സിറ്റിയിൽ കൂടുതലും മിഡിൽ ക്ലാസ് കുടുംബങ്ങളിലുള്ള തമിഴ് വിദ്യാർത്ഥികളായിരുന്നു. അതിലുപരി മലയാളികളും മറ്റു ഭാഷക്കാരും വളരെ കുറവും. എന്റെ ക്‌ളാസ്സിലാണെങ്കിൽ ഞാൻ മാത്രമാണ് തമിഴനല്ലാത്തത് എന്ന പ്രത്യേകതയുമുണ്ട്. ഈ സമയത്താണ് പണ്ട് പഠിച്ച തമിഴ് അക്ഷരങ്ങളുടെ ഗുണങ്ങളൊക്കെ മനസ്സിലായിത്തുടങ്ങിയത്. ബസ്സിന്റെയും കടകളുടെയും ബോർഡുകൾ വായിക്കാനും മറ്റുള്ളവരോട് സംസാരിക്കാനുമൊക്കെ ഒരു ധൈര്യം വന്നു തുടങ്ങി. സർക്കാർ സ്ഥാപനമായതിനാലും “തമിഴ് മൊഴി നീണാൾ വാഴണം” എന്ന് സർക്കാർ തലത്തിൽ തന്നെ വാശിയുള്ളതിനാലും, ഞങ്ങളുടെ കോഴ്സിലും ഒരു വർഷം തമിഴ് പഠിക്കൽ നിർബന്ധമാക്കി. അങ്ങനെ ഔദ്യോഗികമായി രണ്ട് സെമസ്റ്റർ തമിഴും പഠിച്ച്, പഴയ എന്റെ ആഗ്രഹം ഞാനങ്ങട് സാക്ഷാത്കരിച്ചു. അതിന്റെ ഗുണം കൊണ്ട്, ന്യൂസ് പേപ്പർ മുതൽ തിരുക്കുറലും, വൈരമുത്തുവിന്റെ “മൂന്ദ്രാം ഉലകപ്പോർ” വരെ വായിക്കാൻ കഴിഞ്ഞു.

കോളേജ് ജീവിതത്തിൽ അഞ്ചര വർഷം കഴിയുമ്പോൾ ചെന്നൈ, കോയമ്പത്തൂർ, തിരുനെൽവേലി, തിരുച്ചി, പുതുക്കോട്ടൈ എന്നിങ്ങനെ ഒരുപാട് സ്ഥലങ്ങളിലെ തമിഴ് ഭാഷാ വ്യത്യാസങ്ങൾ മനസ്സിലാക്കാനും സാധിച്ചിരുന്നു (എന്നാലും ശ്രീലങ്കൻ തമിഴാണ് എനിക്ക് കൂടുതൽ കേൾക്കാനിഷ്ടം). അവസാന സെമസ്റ്ററിൽ ഡൽഹിയിലെ CSIR-IGIB യിൽ പ്രൊജക്റ്റ് കിട്ടി, തിരുച്ചിയിൽ നിന്നും വണ്ടി കയറുമ്പോൾ സ്കൂളിൽ പഠിച്ച ഹിന്ദിയൊന്ന് മെച്ചപ്പെടുത്തിയെടുക്കണമെന്ന് വിചാരിച്ചിരുന്നു. എന്നാൽ അതിനുള്ളിലാണെങ്കിൽ (CSIR-Institute of Genomics and Integrative Biology) ഒരു “ചിന്ന തമിഴ്”നാടാണ് എന്നെ കാത്തിരുന്നത്. ഒട്ടുമിക്ക ആളുകളും തമിഴ്‌നാട്ടിൽ ഉള്ളവരായതിനാൽ, ഞാൻ അവരോട് തമിഴ് സംസാരിക്കുന്നത് കണ്ട അവിടെയുള്ളവരെല്ലാം എന്നെയും തമിഴനാക്കി. ഈ അവസരത്തിൽ ഹിന്ദി പഠിക്കാനുള്ള ഞമ്മളെ മോഹവും അകാലത്തിൽ പൊഴിഞ്ഞില്ലാണ്ടായി. ഇതെല്ലാം പോട്ടേന്ന് വെക്കാം, നമ്മുടെ നാട്ടീന്ന് ബീമാനം കേറി, ഇപ്പോൾ തായ് വാനിലെ യൂണിവേഴ്സിറ്റിയിൽ നിൽക്കുമ്പോഴും, ആ തമിഴ് എന്നെ വിട്ട് പിരിഞ്ഞിട്ടില്ല. കേവലം ഞങ്ങൾ രണ്ട് മലയാളികളുള്ള ഇവിടെയും തമിഴ് മക്കൾ തന്നെയാണ് ഞമ്മക്ക് കൂട്ട്. അങ്ങനെ ഇവിടെയും മലയാളം ഞമ്മക്ക് രണ്ടാം ഭാഷയായി.
ആഹ്… ഇതൊക്കെ ആരോട് പറയാൻ, ആര് കേൾക്കാൻ.?!!
എന്തായാലും തമിഴ് എന്നേം കൊണ്ടേ പോകൂ.

Advertisements

അന്നൊരു കണക്ക് ക്ലാസ്സിൽ…

Tags

, , , , ,

ദേ, ലെവനാണ് നമ്മളെ റിഷി. ഈ വെളുത്ത കുപ്പായമൊക്കെ ഇട്ട്, നല്ല കട്ടി മീശയൊക്കെ വെച്ച് നിൽക്കുന്ന മച്ചാനെ, നാലാം ക്ലാസ്സിൽ പഠിക്കുന്ന സമയത്താണ് പാലേമാട് സ്കൂളിൽ വെച്ച് പരിചയപ്പെടുന്നത്. അതും മേരി ടീച്ചറുടെ ക്ലാസ്സിലിരിക്കുന്ന എന്റടുത്തേക്ക് വേറെവിടുന്നോ കെട്ടിയെടുത്തതാണ്. അന്ന് മുതലിങ്ങോട്ട് ഞമ്മളെ നല്ലൊരു സുഹൃത്താണ്. സംഗതി ആളൊരു ഇടത് വിപ്ലവ സഖാവൊക്കെയാണെങ്കിലും സാധു മനുഷ്യനാണ്. പാലേമാട് സ്കൂളിൽ പല വർഷങ്ങളിലും ഞങ്ങൾക്കൊരുമിച്ചിരുന്ന് പഠിക്കാൻ അവസരമുണ്ടായിട്ടുണ്ട്. അതിൽ എട്ടാം ക്ലാസ്സിലാണ് ബെസ്ററ് സമയം. പ്രത്യേകിച്ച് കണക്ക് ടീച്ചറുടെ ക്ലാസ്സിൽ. ഞങ്ങൾ കണക്കിൽ ബല്ല്യ പുലികളായതോണ്ട് പോളിനോമിയലും, സർവ്വസമവാക്യങ്ങളൊന്നും വല്ലാതെ കലങ്ങിയിരുന്നില്ല. അതുകൊണ്ട് തന്നെ കണക്ക് ക്ലാസ്സിലങ്ങനെ വെറുതെ ഓരോ തമാശയൊക്കെ പറഞ്ഞങ്ങനെയിരിക്കും. കുറെ കഴിയുമ്പോൾ ചിരിയടക്കാൻ പറ്റാതെ വരുന്ന സമയത്താണ് ടീച്ചറുടെ ഫൈറിങ് ഉണ്ടാവുക.

“ചിരിച്ചോ ചിരിച്ചോ, പരീക്ഷക്ക് കിട്ടുന്ന ‘മുട്ട’യെല്ലാം കൊട്ടയിലല്ലേ കൊണ്ടുപോകുന്നത്, അതൊണ്ടിങ്ങനെ ചിരിച്ചിരുന്നോ. കൊട്ടക്കണക്കിലല്ലേ മാർക്ക്” എന്ന സ്ഥിരം ചീത്ത കേട്ടാലും ഞങ്ങൾക്ക് വല്യ മാറ്റമൊന്നുമുണ്ടാവില്ല. എങ്ങനെയെങ്കിലുമൊക്കെ പരീക്ഷക്ക് ജയിക്കാൻ നോക്കണം എന്ന ഒരു ചിന്ത മാത്രം അപ്പോഴും ഉള്ളിലുണ്ടാവും. ശ്രദ്ധിച്ചിരിന്നിട്ടും പ്രത്യേകിച്ച് ഗുണമൊന്നുമില്ലല്ലോ.

ആയിടെയാണ് ഓണപ്പരീക്ഷ വന്നത്. അതും ഞങ്ങളെയൊക്കെ നന്നായി അറിയുകയും വളരെ സ്നേഹത്തോടെ പെരുമാറുകയും ചെയ്യുന്ന ഒരു ഹിന്ദി ടീച്ചറാണ് ഇൻവിജിലേറ്റർ. കണക്ക് പരീക്ഷയാണെന്നൊന്നും നോക്കിയില്ല, നല്ല ഹിസ്റ്ററി പരീക്ഷ പോലെ വെച്ച് കാച്ചി. സംഭവം എഴുതി എഴുതി പേജിന്റെ എണ്ണത്തിൽ ഒരു റെക്കോർഡ് ഇടാറായി. ഏകദേശം ഓരോ അഡിഷണൽ ഷീറ്റിന്റെ പേജിലും ഓരോ മാർക്ക് കിട്ടിയാൽ പോലും കണക്കിന് ഈസിയായി ജയിക്കുന്ന തരത്തിലായിരുന്നു എഴുത്ത്. അതും പോളിനോമിയലൊക്കെ വിസ്തരിച്ച് “x” ന്റെയും “y” ടെയും നിലയും വിലയുമൊക്കെ സ്വന്തമായുണ്ടാക്കിയ പുതിയ സിദ്ധാന്തം കൊണ്ട് കണ്ടുപിടിച്ചു. സംഗതി, എങ്ങനെയെങ്കിലുമൊക്കെ ഒന്ന് പാസ്സാകണം എന്ന് മാത്രമേ ഒള്ളു.

ഓണാവധിയൊക്കെ കഴിഞ്ഞു ക്ലാസ്സിലെത്തിയപ്പോഴാണ് പേപ്പർ കിട്ടിയത്. എന്തായാലും ഇത്തവണയെങ്കിലും ഒന്ന് ജയിക്കുമെന്നും പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്ന എനിക്ക് പത്തിന് താഴെയാണ് മാർക്ക് വന്നത്. അത് കണ്ട റിഷി മച്ചാൻ പിന്നേം ചിരിക്കാൻ തുടങ്ങി. പിന്നെ അവന്റെ വക ഒരു സ്പെഷ്യൽ ഉപദേശവും,

“എടാ നീയെന്തിനാടാ ഇത്രേം കുത്തിയിരുന്നെഴുതിയത്. ഏതായാലും ജയിക്കൂലല്ലോ. നീ എന്റെ മാർക്ക് കണ്ടോ? ഇത്ര കുറച്ച് പേപ്പറിലെഴുതിയിട്ടും നമ്മക്ക് രണ്ടിനും ഏകദേശം ഒരേ മാർക്ക്. വെറുതെ പേനയിലെ മഷി തീർക്കാൻ”.

സത്യത്തിൽ ഇന്നും എന്തിനാണ് അതെല്ലാം പഠിച്ചതെന്ന് മനസ്സിലായിട്ടില്ല. പല തവണ ആലോചിച്ചിട്ടും, പലരോടും ചോദിച്ചിട്ടും ജീവിതത്തിൽ ഈ സർവ്വ സമവാക്യങ്ങളൊക്കെ എന്തിന് പഠിച്ചു എന്നതിനൊരു വ്യക്തമായ ഉത്തരവുമില്ല. ചിലർക്കൊക്കെ ഉപകാരപ്പെട്ടേക്കാം (ദയവായി കണക്ക് ടീച്ചർമാരൊക്കെ ക്ഷമിക്കണം). എങ്കിലും അന്ന് പറഞ്ഞ പല തമാശകളൊക്കെ ഇന്നും ഞങ്ങൾ കാണുമ്പോൾ പങ്കു വെക്കാറുണ്ട്. എന്തായാലും സർവ്വ സമവാക്യങ്ങൾ കൊണ്ടൊരു ഗുണം കിട്ടിയില്ലെങ്കിലും, എനിക്കഭിമാനിക്കാം നിഷ്കളങ്കനായ നല്ലൊരു കൂട്ടുകാരനെ കിട്ടിയതിൽ. മച്ചാന്, പടച്ചോൻ എന്നും നന്മ നൽകട്ടെ..!

പുതിയ കാര്യങ്ങൾ

Tags

, , , , , ,

ഒരു നാട്ടിൽ വളരെ വിരളമായി കാണുന്ന എന്തിനെയും കാണാനും മനസ്സിലാക്കാനും, പെട്ടെന്ന് മറ്റുള്ളവരിലേക്കെത്തിക്കാനും എല്ലാവര്ക്കും താല്പര്യമാണ്. ചിലരാണെങ്കിൽ അതിനെക്കുറിച്ച് കൂടുതൽ ആഴത്തിലുള്ള അറിവ് നേടാൻ ശ്രമിക്കുന്നതോടൊപ്പം, പ്രബന്ധങ്ങളും റിപ്പോർട്ടുകളുമുണ്ടാക്കി സർവ്വകലാശാലയിലോ, സർക്കാരിനോ, സർക്കാരിതര സംഘടനകൾക്കോ അല്ലെങ്കിൽ മാധ്യമങ്ങൾക്കോ നൽകുന്നത് സ്വാഭാവികമാണ്. ഔദ്യോഗിക കണക്കനുസരിച്ച് അര ശതമാനം പോലും മുസ്ലിങ്ങളില്ലാത്ത ഈ രാജ്യത്ത് കുറഞ്ഞ പള്ളികൾ മാത്രമാണുള്ളത്. അതുകൊണ്ട് തന്നെ പള്ളിയിൽ നടക്കുന്ന സാധാരണ ജുമുഅ നിസ്കാരങ്ങളേയും, റമളാൻ മാസത്തിലെ ഇഫ്താറിനെയെല്ലാം ഇവിടുള്ളവർ എന്തോ പുതിയ സംഭവം പോലെയാണ് നോക്കിക്കാണുന്നത്. കൂടുതലും വെള്ളിയാഴ്ച ദിവസങ്ങളിൽ വിദ്യാര്ഥികളോ, അല്ലെങ്കിൽ ഏതെങ്കിലും TV ചാനലുകളോ വന്ന് ലോങ്ങ് ഗാങ് പള്ളിയിൽ ഡോക്യൂമെന്ററികളും, വാർത്തകൾക്കു വേണ്ട വീഡിയോകളുമെല്ലാം ഷൂട്ട് ചെയ്യാറുണ്ട്. ഈ പള്ളിയെക്കുറിച്ച് ഞാൻ മുമ്പൊരിക്കൽ എഴുതിയിരുന്നു (ഇവിടെ വീണ്ടും വായിക്കാം). എന്ത് ചെറിയ കാര്യവും വീഡിയോ എടുക്കുന്നവർ വളരെ വ്യക്തമായി ചോദിച്ച് മനസ്സിലാക്കുകയും, നമ്മളോടൊക്കെ ഭയങ്കര ബഹുമാനത്തോടെയുമാണ് പെരുമാറുന്നത്. നമ്മളൊക്കെ അവരുടെ മുമ്പിലൂടെ പോവുമ്പോൾ എന്തോ വലിയ സംഭവം കണ്ടത് പോലെയാണ് അവരുടെ പെരുമാറ്റം. നമ്മളും പുതിയ സ്ഥലവും, കാര്യങ്ങളുമൊക്കെ കാണുമ്പോഴും ഇത് തന്നെയാണല്ലോ അവസ്ഥ. എന്തായാലും സംഗതി നല്ല രസാണ്. അങ്ങനെ ഞമ്മളും ഇടക്കൊക്കെ ഇപ്പൊ ടിവിയിലും വാർത്തയിലുമൊക്കെ വരാൻ തുടങ്ങി. നാട്ടിലാണെങ്കിൽ “പ്രമുഖർ” മാത്രമല്ലേ വാർത്തകളിൽ വരുന്നുള്ളൂ.. അതോണ്ടിങ്ങനെയൊക്കെ ചെറിയ രീതിയിൽ ആഘോഷിച്ച് രസിച്ചങ്ങട് പോകാം, ല്ലേ…?! 😛 😛
Video

നിറ വ്യത്യാസങ്ങൾ

Tags

, , , , , , ,

983887_1648639118779301_6437966015763403561_n2പുതിയ സ്ഥലമായതിനാൽ ഓരോ ദിവസവും വിവിധ രാജ്യങ്ങളിൽ നിന്നുള്ളവരെ കാണുകയും പരിചയപ്പെടാറുമുണ്ട്. അവരോടെല്ലാം ഞാൻ ഇന്ത്യാക്കാരനാണെന്ന് പറയുമ്പോൾ, അവരുടെ ബഹുമാനവും ആദരവും ഒന്ന് വേറെ തന്നെയാണ്. ഇന്തോനേഷ്യക്കാരനും ചൈനക്കാരനും കൊറിയക്കാരനുമെല്ലാം നമ്മുടെ രാജ്യത്തിനോട് വല്ലാത്ത മതിപ്പാണ്, അതിലേറെ നേരിട്ട് കാണാൻ ആഗ്രഹവുമാണ്. അങ്ങനെ ഇന്ന് ഗാമ്പിയകാരനായ ഒരു സഹോദരനെ കാണാനിടയായി. അടുത്തിരിക്കുന്ന അവനോട് പരിചയപ്പെട്ട സമയത്ത് അവൻ ദേഷ്യപ്പെടാൻ തുടങ്ങി. പിന്നെയാണ് കാര്യം മനസ്സിലായത്. കുറച്ചു ദിവസം മുമ്പ് ആഫ്രിക്കൻ വംശജരെ നമ്മുടെ നാട്ടിൽ തല്ലിച്ചതച്ചതിന്റെ ദേഷ്യമാണ് അവനിൽ പ്രതിഫലിച്ചത്. അവൻ ഇന്ത്യാക്കാരെ വെറുക്കുന്നുവെന്നും, നമ്മുടെ രാജ്യത്തുള്ളവരെല്ലാം ആഫ്രിക്കക്കാരുടെ രക്തത്തിനു വേണ്ടി നടക്കുന്നവരാണെന്നും അവൻ പറഞ്ഞപ്പോൾ അതിനെ തിരുത്താൻ ശ്രമിച്ചത് എന്റെ പാകിസ്ഥാനി കൂട്ടുകാരനാണ്. ഇന്ത്യ എന്റെ അയൽ രാജ്യമാണെന്നും, അവർ ഒരിക്കലും ആഫ്രിക്കക്കാരെ ഉപദ്രവിക്കില്ലെന്നും അവൻ ഗാംബിയക്കാരനോട് വാദിച്ചു. എനിക്കതിലേറെ അത്ഭുതം തോന്നിയത് മറ്റൊന്നാണ്. നാം എന്നാണ് വെളുത്തവരായത്. യഥാർത്ഥത്തിൽ ഇന്ത്യയുടെ അവകാശികൾ ദ്രാവിഡരാണ്, അവരാണെങ്കിൽ പല വിധത്തിൽ മറ്റുള്ളവരാൽ ഒതുക്കപ്പെട്ടവരുമാണ്. എന്നിട്ടും അവർക്കൊരിക്കലും ഇതുപോലെ വർഗ്ഗപരമായി പെരുമാറാൻ കഴിയില്ല. കറുത്ത വർഗക്കാർക്ക് വേണ്ടി ലോകരാജ്യങ്ങൾക്ക് മുമ്പിൽ മാതൃകയായി പ്രസംഗിക്കുകയും പ്രവർത്തിക്കുകയും ചെയ്ത ഗാന്ധിജിയുടെയും നെഹ്‌റുവിന്റെയും ഭാരതത്തിൽ നിന്നും നാം “ഡിജിറ്റൽ ഇന്ത്യ”യിലേക്ക് കുതിക്കുമ്പോൾ പലതും മറന്നു കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. ഒന്നുമില്ലെങ്കിലും എഴുപത് വർഷം മുമ്പുള്ള ഭാരതത്തന്റെ നേർ ചിത്രമെങ്കിലും നാം ഓർക്കേണ്ടതാണ്. തീർച്ചയായും അവിവേകികളായ നേതാക്കന്മാർ നാടിനു അപമാനമാണ്.

ചോങ്ഗ്ലിയിലെ മുസ്ലിം സമൂഹം

Tags

, , , , , , , , , ,

1രാജ്യത്തിന്റെ മൊത്തം ജനസംഖ്യയിൽ അര ശതമാനം പോലും ഇല്ലാത്തവരാണ് തായ്‌വാനിലെ മുസ്ലിം സമൂഹം. എണ്ണത്തിൽ കൂടുതൽ പേരും ഇന്തോനേഷ്യയിൽ നിന്നുള്ളവാരാണെങ്കിലും, പാകിസ്ഥാൻ, ഇന്ത്യ, മലേഷ്യ എന്നിവക്ക് പുറമെ ചില ആഫ്രിക്കൻ രാജ്യങ്ങളിൽ നിന്നുള്ളവർ പോലും വിദ്യാഭ്യാസത്തിനും ജോലിക്കും വന്നവരുണ്ട് ഇക്കൂട്ടത്തിൽ. കേവലം വിരലിലെണ്ണാവുന്ന പള്ളികളാണ് ഈ ദ്വീപിലുള്ളതെങ്കിലും വെള്ളിയാഴ്ചകളിൽ അവർ എല്ലാവരും ഒത്തുകൂടുന്നത് വളരെ സന്തോഷകരമായ കാര്യമാണ്. കിലോമീറ്ററുകളോളം സഞ്ചരിച്ചാണ് ചിലർ ജുമുഅ നിസ്കാരത്തിനു വരുന്നത്. ചിലരാവട്ടെ മക്കളെയും പേര മക്കളെയും കൊണ്ടുവന്നു ഇസ്‌ലാമിന്റെ തനതായ കാര്യങ്ങൾ പരിചയപ്പെടുത്തിക്കൊടുക്കുമ്പോൾ വെള്ളിയാഴ്ച ദിനം കൂടുതൽ അർത്ഥവത്താക്കുന്നു. ചോങ്ഗ്ലി ജില്ലയിലെ തായോൺ സിറ്റിയിലുള്ള ലോങ്ങ് ഗാങ് പള്ളിയിലാണ് ഞങ്ങളുടെ സർവകലാശാലയിലെ വിദ്യാർത്ഥികൾ ജുമുഅക്ക് പോകാറുള്ളത്. ശെരിക്കും അഭിമാനം തോന്നിപ്പോകും, അംബര ചുംബികളായ ആർഭാട ജീവിതത്തിന്റെ കെട്ടിടങ്ങൾക്കിടയിൽ ഇസ്‌ലാമിക രീതിയിൽ നിർമിച്ച രണ്ടു നിലയിലുള്ള പള്ളി കാണുമ്പോൾ. തായ്‌വാൻ ജനത ഇസ്ലാമിന്റെ തുടക്കത്തിലാണെങ്കിലും നല്ല ചിട്ടയായ ജീവിത രീതിയിൽ കടന്നു പോകുമ്പോൾ നമുക്ക് തന്നെ അസൂയ തോന്നിയേക്കാം. വെള്ളിയാഴ്ച ജുമുഅ നിസ്‌കാരാനന്തരം പള്ളിയിലേക്ക് വരുന്ന എല്ലാവർക്കും ഫ്രീ ഭക്ഷണം നൽകുന്നത് വളരെ അഭിനന്ദനാര്ഹമാണ്. ഹലാലായ ഇറച്ചി കിട്ടാൻ ബുദ്ധിമുട്ടായതുകൊണ്ട്, ചിലർക്ക് ഇവിടെ നിന്നാണ് നല്ല ഭക്ഷണം കിട്ടുന്നത്. അതിലുപരി, ചിലർ വീട്ടിൽ നിന്ന് പലഹാരങ്ങളും ഈത്തപ്പഴവും, മറ്റുമായി വിതരണം ചെയ്യുന്നു. ഇതെല്ലം കാണുമ്പോൾ പലപ്പോഴും നാട്ടിലെ നബിദിനത്തിൽ മിഠായി വിതരണം ചെയ്യുന്നത് ഞാൻ ആലോച്ചു പോയിട്ടുണ്ട്. പള്ളിയോട് ചേർന്ന് മത പഠനത്തിനുള്ള സൗകര്യങ്ങളും ഏർപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ടെന്നത് സത്യത്തിൽ അത്ഭുതകരമാണ്. അതിലുപരി എല്ലാ പള്ളികളും ഇവിടുത്തെ സർക്കാരിൽ രജിസ്റ്റർ ചെയ്ത് നല്ല ചിട്ടയായ ഭരണ രീതിയിലാണ് മുന്നോട്ട് പോകുന്നത്. ഇക്കാരണത്താൽ ഒരുപാട് നിയമ പരവും സാമൂഹികവുമായ പ്രശ്നങ്ങളില്ലാതെ, സ്നേഹവും ഐക്യവും നന്മയും നിലനിർത്താൻ ഈ നാട്ടിലെ ആളുകൾക്ക് സാധിക്കുന്നു. മലപ്പുറം ജില്ലയിലെ ഏതൊരു സാധാരണക്കാരനും ഈ നാട്ടിലെത്തിയാൽ ഇവിടുത്തെ ഒരു ആലിമിന് തുല്യമാണെന്ന് ഞാൻ കരുതാറുണ്ട്. അതിലുപരി, ഇവിടുത്തെ ജനങ്ങളെ അപേക്ഷിച്ച് നാം എത്രത്തോളം അശ്രദ്ധരാണെന്നതും ഒരു യാഥാർഥ്യമാണ്.