Tags

, ,

വീട്ടിൽ ഒറ്റക്കിരിക്കുമ്പോൾ ആദ്യമായ് എന്നിലേക്ക് ആകർഷിച്ചത് ഒരു പക്ഷെ നിന്റെ ഉണ്ടമുഖം തന്നെയാണ്. നിന്റെ പിരിയൽ എന്നെ ഏറെ വേദനിപ്പിക്കുന്നു. ഞാൻ പറയുന്ന കൊച്ചു കൊച്ചു തമാശകൾക്കുപോലും നീ പൊട്ടിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ നിശ്ശബ്ദമായ ക്‌ളാസിൽ നിന്ന് നമ്മെ കണക്ക് സാർ എണീറ്റ് നിർത്തിക്കും മുമ്പേ എന്റെ ചിരി നിന്നിരുന്നു. പക്ഷെ നിനെക്കെന്തോ, അതിന് കഴിയാറില്ലല്ലോ. എന്നും നമ്മൾ തമ്മിൽ തർക്കങ്ങളായിരുന്നു. അത് തീർക്കാൻജിജോയും. ഡിഫ്രൻസിയേഷൻ ഇന്റഗ്രേഷനായതും, ഫിഷൻ ഫ്യൂഷനായതും, അത് പിന്നീട് പേപ്പർ നോക്കിയ ഫിസിക്സ് ടീച്ചർ ഇത് ക്ലാസ്സിൽ ഒരു വൻ വിപ്ലവമാക്കിയതുമെല്ലാം നീ ഇന്ന് ഓർക്കുന്നുണ്ടോ ?

എന്നും ബോട്ടണിയുടെ റെക്കോഡ് കയ്യിൽ പിടിക്കാൻ മടിയായിരുന്ന ഞാൻ ഇതൊന്നു പിടിക്കാമോ..? എന്ന പതിവ് ചോദ്യം ആവർത്തിച്ചപ്പോൾ സുഹൈറിന്റെ ചിരിയെ അവഗണിച്ച് ഒരു മൗനച്ചിരിയോടെ നീ വാങ്ങിപ്പിടിച്ചത് എന്തിനായിരുന്നു. സൂരജ് ഒരു പാവമാണ്. ഒരന്തവുമില്ല. അതുകൊണ്ടല്ലേ ഒന്നുമാലോചിക്കാതെ ക്ലാസ്സിൽ ആർത്തു ചിരിച്ചത്.

എന്നും എന്റെ അന്തക്കേടുകൾ പറഞ്ഞു വീമ്പിളക്കുന്ന ഞാൻ എന്തോ എക്സാം കഴിഞ്ഞുവന്ന അവസാന ദിവസം അമൃതയോട് നിന്നെപ്പറ്റി പറഞ്ഞില്ല. പറയാൻ എനിക്ക് കഴിയുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല. ഇന്ന് നിന്റെ വേർപാട് ഞാൻ അറിയുന്നു. മുറ്റത്തെ പനിനീർപ്പൂവിനെ മുഹ്‌സിൻ തട്ടിയെടുത്തത് പോലെ ഈ നഷ്ടം എന്നും ഒരു വേദന തന്നെയാണ്. ഒരു പക്ഷെ നീയും അനുഭവിക്കുന്നുണ്ടാവാം ഇതെല്ലാം. പറയാനുള്ളത് മുഴുവൻ വാക്കുകളിലും, വരികളിലും ഒതുക്കാനാവാതെ സന്തോഷ് മാഷിന്റെ മുമ്പിൽ വെച്ച് സകലതും മറന്ന് നാം ഒന്നിച്ചപ്പോൾ ഒരിക്കൽ കൂടി തോൽവി ഏറ്റുവാങ്ങുന്നു.

(2009- സ്കൂൾ മാഗസീനിൽ പ്രസിദ്ധീകരിച്ച “എന്റെ കൂട്ടുകാരൻ” എന്ന ഈ കഥയിലെ കഥാപാത്രങ്ങളെല്ലാം ശ്രീ വിവേകാനന്ദ ഹയർ സെക്കന്ററി സ്കൂളിലെ കൂട്ടുകാരും അധ്യാപകരുമാണെങ്കിലും, കഥയിലെ സന്ദർഭങ്ങളെല്ലാം വെറും ഭാവന മാത്രം. ആ നല്ല കാലത്തിന്റെ ഓർമ്മകളിൽ ഒരിക്കൽ കൂടി… ) 

Advertisements